Διάβασα αυτές τις μέρες σε ένα site αντιπαραθέσεων για χιλιοστή φορά την άποψη, «η πειρατεία βοηθάει τις εταιρίες» και αναρωτήθηκα αν θα ήθελε ο συντάκτης να δουλεύει σε κάποια από τις εταιρίες που αντιγράφει το software της.
Είναι γνωστό ότι ήταν το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετώπισε η Microsoft στα πρώτα της βήματα, όταν έφτιαξε την Basic για τον Altair 8800. Ο Bill Gates είχε βάλει διαφήμιση στα περιοδικά με τη μορφή επιστολής, προσπαθώντας να τους πείσει για το αυτονόητο. Αν δεν έρθουν χρήματα πίσω στην Microsoft δεν θα υπάρξει η εξέλιξη που θα θέλανε οι ίδιοι οι καταναλωτές. Δε μπορεί να ζητάς καλύτερο προιόν αλλά να μη το πληρώνεις, τουλάχιστον οι μικρές εταιρίες δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα.
Η Microsoft βέβαια δεν έμεινε μικρή εταιρία, της έκατσε εκείνη η δουλειά με την IBM και έγινε η Microsoft που ξέρουμε σήμερα. Όντως έχοντας οικονομικά δέσει το γάιδαρο της, μπορούσε να κάνει δηλώσεις, του τύπου «προτιμώ να αντιγράφουν τα δικό μας software από το να εγκαθιστούν του ανταγωνισμού» και ναι σίγουρα εκεί δίνει το πάτημα στους πειρατές να στηρίξουν τη θέση τους.
ΑΛΛΑ, αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματκότητα. Άλλο η Microsoft και άλλο η βιομηχανία software, είναι άλλα τα μεγέθη και άλλο το είδος software στο οοίο στηρίζουν το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων τους. Αν δούμε ιστορικά πως είχαν τα πράγματα τόσες και τόσες εταιρίες κλείσανε ακριβώς λόγω της πειρατείας.
Μπορεί η Microsoft να μην είχε πρόβλημα να αντιγράφουν την Visual C μιας και δεν ήταν το βασικό προιόν της, «ζούσε» από άλλες πηγές, αλλά για παράδειγμα η Borland και η Watcom είχαν. Εταιρίες που ήταν κορυφή στον τομέα τους, κλείσανε (βασικά πουλήθηκαν) καθαρά λόγω πειρατείας. Όλοι, μαζί και εγώ, την δεκαετία του 80 χρησιμοποιούσαμε τους compilers τους χωρίς να έχουμε δώσει δραχμή και μιας και από κει πληρωνόντουσαν οι μισθοί/εφορίες/ρεύματα κλπ, εε δεν ήθελε πολύ.
Ο κόσμος πιστεύει ότι μπορεί να δώσει αυθαίρετα μια τιμή στο προιόν που αγοράζει. Παράδειγμα: Αγοράζω ένα κινητό 500€, πολλά λεφτά δηλαδή. Τόσα ώστε να μη με «παίρνει» να αγοράσω και ένα GPS Navigator πρόγραμμα των 50€, ούτε καν το παιχνιδάκι των 3€. Άρα θεωρώ ότι 500€ είναι το κόστος των υπηρεσιών που μπορεί να μου προσφέρει το hardware που αγόρασα, άσχετα αν το Navigator το φτιάχνει άλλη εταιρία!
Ακόμα χειρότερα το γεγονός ότι πολλές φορές για την δουλειά που κάνουμε υπάρχει φθηνό ή και δωρεάν software και παρόλα αυτά προτιμάμε να «κλέψουμε» το πανάκριβο πρόγραμμα κάτι δείχνει.
Αυτό έχει αλλάξει λίγο τα δεδομένα τον τελευταίο καιρό, με τις εταιρίες εκεί που μπορούν να επιλέγουν εναλλακτικές λύσεις στο πρόβλημα όπως για παράδειγμα, διαφημιστικά bannerάκια. Ειδικά στις Web εφαρμογές και στο Android είναι ο κανόνας πλέον, μιας και οι developers το έχουν δεδομένο ότι ο κόσμος απλά δεν πληρώνει, περιμένει να πάρει κάποιο μερίδιο από το ad sense την υπηρεσία διαφημίσεων της Google.
Όλα τα λεφτά δηλαδή πηγαίνουν, και ποσοστό μοιράζεται στους δημιουργούς από μια και μόνο εταιρία, μονοπωλιακά, και χωρίς να υπάρχει πιθανότητα να αλλάξει τίποτα στο άμεσο μέλλον. Μπορεί οι περισσότεροι να μην έχουν πρόβλημα με κάτι τέτοιο, μπορεί να μην ενοχλούνται από τα banerάκια και τα popups αλλά το θέμα είναι άλλο.
Για αρχή τα πολλά λεφτά πάνε σε λάθος τσέπη και σε λάθος στάδιο, στη διαφήμιση αντί για την παραγωγή, μειώνοντας έτσι τη δύναμη του developer. Για το ότι η ίδια τσέπη που παίρνει τα πολλά χρήματα είναι αυτή που ελέγχει την πληροφορία αυτή τη στιγμή στο Internet, δε χρειάζεται να το ξαναπώ, θα κουράσω.
Πάμε δηλαδή προς μια ύφεση των μεσαίων παραγωγικών μονάδων, οι μεγάλες ανέκαθεν δεν είχαν θέμα ροής χρημάτων και σε μια άνθηση των indie, των μικρών software houses με χαμηλές αποδοχές στην πλοιοψηφία τους.
Φυσικά και είμαι υπέρ των indie αλλά θεωρώ ότι και τα κλασσικά software houses έχουν σημαντική θέση στην αγορά, με αναντικατάστατα προϊόντα.
Μιας και διαβάζω συνέχεια περί icloud και Dropbox και βλέπω ότι οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει τι είναι, ελπίζω μετά την ανάγνωση του παρακάτω να μην υπάρχουν παρερμηνείες.
Το iCloud δεν είναι Dropbox και φυσικά δεν συμβαίνει ούτε το ανάποδο. Αυτό που κάνει το Dropbox είναι να δίνει storage με τη μορφή ενός φακέλου κάπου στον δίσκο σας, τον οποίο το χρησιμοποιούμε σαν όλους τους άλλους τους φακέλους με μια διαφορά όμως. Το software της Dropbox που τρέχει τοπικά στον υπολογιστή αναλαμβάνει να μεταφέρει τα νέα αρχεία που γράφονται σε αυτόν τον τοπικό φάκελο στους servers της Dropbox και τούμπαλιν. Το ίδιο συμβαίνει στα ήδη υπάρχοντα αρχεία που γίνονται αλλαγές.
Πάμε τώρα στο iCloud.
Οι εφαρμογές για να χρησιμοποιήσουν το iCloud πρέπει να περάσουν από το API του iCloud, πρέπει δηλαδή να είναι γραμμένες κατάλληλα για να το αξιοποιήσουν.
Ένα παράδειγμα είναι το real time synchronization που σημαίνει ότι όσο εσείς γράφετε ένα κείμενο σε έναν editor ο δαίμονας του iCloud κάνει synchronization σε πραγματικό χρόνο.
Η εφαρμογή έχει hooks που ενημερώνεται για τις αλλαγές που γίνονται εκείνη την ώρα σε πραγματικό χρόνο στα iDevices και στους υπολογιστές σας.
Επίσης ενημερώνεται για τυχόν conflicts μεταξύ εκδόσεων των αρχείων σας, τα οποία το ίδιο το iCloud δεν έχει καταφέρει να λύσει.
Το API ενημερώνει την εφαρμογή για την ύπαρξη αρχείων και η εφαρμογή ΑΝ θέλει τα κατεβάζει τοπικά. Το iCloud είναι αρκετά έξυπνο για να καταλάβει ότι αυτή τη στιγμή είσαστε σε ένα iPhone με 3G σήμα και όχι στο PC σας με 24Mbits broadband. Παρόλα αυτά αν θέλει ο χρήστης μπορεί να δώσει το ΟΚ στην εφαρμογή και να τραβήξει μεγάλο όγκο δεδομένων παρόλο που το iCloud δε το θεωρεί «σωστό». Έχει σημασία όμως να καταλάβουμε ότι η εφαρμογή μέσω του API μπορεί να ξέρει και προφανώς να εμφανίσει στον χρήστη αρχεία τα οποία ακόμα δεν υπάρχουν τοπικά.
Ένα παράδειγμα που δίχνει την δύναμη αυτού του API είναι η κλάση UIDocument που χρησιμοποιεί ο προγραμματιστής για να διαχειρίζεται….documents
Εκτός ότι σου δίνει δωρεάν, χωρίς επιπλέον κόπο την αποθήκευση στο iCloud παίρνεις δωρεάν και το τοπικό autosave καθώς και την αυτόματη διαχείριση σε περίπτωση κρασαρίσματος της εφαρμογής.
Σκεφτείτε τώρα μια πιο περίπλοκη περίπτωση. Δύο ή και περισσότερες εφαρμογές, πειράζουν ταυτόχρονα τα ίδια ανοιχτά αρχεία. Σκεφτείτε πόσο πολύπλοκη είναι η διαχείριση και σκεφτείτε τι race conditions θα παίξουν στη περίπτωση που αλλάζουν για παράδειγμα ταυτόχρονα τα ίδια data. Εδώ έρχονται κάποιοι που έχουν σκεφτεί πριν από σας για σας και σας δίνουν το NSFileCoordinator που είναι το κατάλληλο εργαλείο για τη δουλειά.
Το API αυτό δίνει επίσης πολλές extra δυνατότητες που αν θέλει ο προγραμματιστής τις αξιοποιεί όπως για παράδειγμα key/value pairs storage στο σύννεφο που είναι ΠΟΛΥ βολικό.
Οι εφαρμογές (πλέον και στο Lion) είναι sandboxed που σημαίνει ότι είναι κλειδαμπαρωμένες μόνες στους σε έναν δικό τους «μικρόκοσμο». Μια εφαρμογή δεν μπορεί να δει τα δεδομένα μιας άλλης εφαρμογής που γράφονται στο «σύννεφο» οπότε προσφέρεται ένα επίπεδο ασφάλειας. Επίσης αν μια εφαρμογή «πέσει» δεν παίρνει μαζί της τίποτα άλλο.
Μπορεί να δουλέψει peer 2 peer, χωρίς να περάσει δηλαδή από τους servers της Apple αν αυτό είναι δυνατό. Αν ας πούμε 2 devices είναι στο ίδιο ασύρματο δίκτυο και υπάρχει μεταξύ τους επικοινωνία, θα συγχρονίζονται χωρίς να πηγαίνουν βόλτα Αμερική. Μιλάω πάντα για το κυρίως περιεχόμενο των αρχείων, γιατί η πληροφορία του τι είδους αρχείο είναι, το μέγεθος, CRC και άλλα metadata πάντα ανεβαίνουν πάνω, ώστε το iCloud να γνωρίζει την ύπαρξη τους.
Υποστηρίζεται το Core Data που είναι απίστευτα βολικό εργαλείο. Σκεφτείτε ότι μπορείτε πλέον να κάνετε queries και να μη σας ενδιαφέρει πρακτικά που είναι τα δεδομένα σας!
Δε ξέρω κατά πόσο σας φαίνεται μετά από αυτά τα λίγα το iCloud σαν ένα Dropbox με κολλημένο το μηληράκι πάνω, αλλά πραγματικά δεν έχει καμία σχέση. Όλοι λένε για το marketing της Apple κι όμως δεν κατάφερε να δώσει στον κόσμο να καταλάβει πόσο απίστευτο είναι.
ΟΚ το sproutcore site (icloud.com) είναι για τα μπάζα αλλά ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με το Web η Apple
Τι να πει κανείς γι’ αυτό τον άνθρωπο…. Ένας καθυστερημένος μπορεί να πει iRP ή το φέρετρο να μην έχει γωνίες, ή να είναι φτιαγμένο από γυαλί αντί για ξύλο και άλλα τέτοια «έξυπνα».
Εγώ θα πω ότι έφυγε ένας άνθρωπος που είναι υπεύθυνος όχι τόσο μόνο για τις επαναστατικές ιδέες που έφερε στην πληροφορική αλλά για μια ιδεολογία στην οποία πίστευε τόσο πολύ.
Think Different
Δύο λέξεις που υπήρχαν στη φιλοσοφία του πολύ πριν το 1997 που τις μάθαμε εμείς από τις διαφημίσεις της Apple. Το να σκέφτεται διαφορετικά τον έκανε να δει τη χρησιμότητα του υπολογιστή που έφτιαξε ο φίλος του Woz, το 75. Να δει την αγορά της πληροφορικής που θα άνοιγε με ένα τέτοιο προϊόν. Να δει τον κινηματογράφο πως θα άλλαζε με τις animated ταινίες της Pixar, τα smartphones όπως θα πρεπε να είναι, το περιβάλλον εργασίας στους υπολογιστές και τόσα άλλα
Ο Steve Jobs δεν ήθελε ποτέ να φτιάξει ένα προϊόν καλύτερο από του ανταγωνισμού, γι’ αυτό και άνοιγε νέες αγορές, έψαχνε νέα απάτητα μονοπάτια.
Δε ξέρω αν υπάρχουν πολλοί τέτοια άνθρωποι σε ανάλογες θέσεις. Δε ξέρω αν υπάρχουν τέτοιοι οραματιστές γενικά.
Δε μπορώ να σκεφτώ τι θα υπάρξει μετά το εκπληκτικό iPad, είμαι σίγουρος ότι ακόμα και πριν κλείσει τα μάτια του θα αναζητούσε όχι το επόμενο, αλλά το μεθεπόμενο, θα σχεδίαζε ποια θα είναι η επόμενη αγορά που θα κατακτήσει.
Όταν καταφέρω να πείσω κάποιον να αναλάβει αυτό τον ρόλο γιατί εγώ δε ¨το χω», θα τα βγάλουμε ολοκληρωμένα και στην τελική τους μορφή.
Αυτό είναι το πρώτο μέρος και αναφέρεται στο διάστημα 1975-1980 στους πρόγονους των PC. Προσπάθησα να είμαι όσο γίνεται πιο αντικειμενικός και «έκοψα» πολλά κομμάτια που θα ενοχλούσαν κάποιους.
Ακούγεται τραβηγμένο και είναι σε γενικές γραμμές αλλά ας δούμε τι έχει συμβεί στον χώρο της τεχνολογίας τα τελευταία χρόνια.
Κάποτε υπήρχαν ισχυρές εταιρίες με προϊόντα που δεν μπορούσαμε όλοι να αγοράσουμε. Το να είχες έναν υπολογιστή στο σπίτι σου ήταν σημάδι οικονομικής ευρωστίας. Μου έλεγε φίλος ότι όταν είχε πάει να αγοράσει τον πρώτο του προσωπικό υπολογιστή κάπου στις αρχές τις δεκαετίας 90 τον είχαν πάει σε ένα meeting room για να συζητήσουν ποια θα ήταν η χρήση του. Σήμερα αγοράζουμε τους υπολογιστές από το πανέρι δίπλα στη φέτα και το σαλάμι σε τιμές απίστευτα χαμηλές.
Πως όμως φτάσαμε ως εδώ; Πως γίνεται σήμερα να κοστίζει ένας υπολογιστής τόσο φθηνά; Σίγουρα έχουν βελτιωθεί οι τεχνικές κατασκευής των ολοκληρωμένων και των πλακετών, έχει φθηνήνει το εργατικό δυναμικό μιας και πλέον όλα φτιάχνονται στην Κίνα του μηνιάτικου των 50$ αλλά και πάλι μου φαίνονται πολύ χαμηλές οι τιμές για αυτά που αγοράζουμε και απ’ ότι διαβάζω από τις ανακοινώσεις τους δεν πέφτω έξω.
Η HP η πρώτη εταιρία σε αριθμό πωλήσεων Η/Υ παγκοσμίως σκέφτεται να ξεφορτωθεί το τμήμα υπολογιστών! Αυτό ακούγεται το λιγότερο απίστευτο, πως γίνεται ενώ είσαι στην κορυφή και έχεις μαγαζί γωνία να θες να το δώσεις όπως κι όπως;
Η εξήγηση που δώσανε ήταν απλή, σαφέστατη και σε βάζει σε σκέψεις για το τι μας περιμένει αύριο. Η HP είναι η πρώτη εταιρία σε πωλήσεις γιατί έχει πολύ χαμηλό κέρδος σε κάθε μηχάνημα που πουλάει. Για να μπορέσει να ανταγωνιστεί στα ίσια τους Κορεάτες και την Dell μειώνει συνεχώς το κέρδος της και έχει φτάσει σε σημείο πλέον που δεν την συμφέρει να βρίσκεται σε μια αγορά με τόσο χαμηλά έσοδα. Για να μη νομίζετε ότι μόνο η HP βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση ακριβώς το ίδιο πρόβλημα έχει και η Acer η οποία έχει ακόμα μικρότερα κέρδη. Μια από τα ίδια και η Dell η οποία είναι σκιά του παλιού της εαυτού.
Η IBM ξεφορτώθηκε πριν χρόνια από πάνω της τα PCs και το έχει ρίξει στην παροχή υπηρεσιών R&D+πατέντες απ’ όπου βγάζει πολλά περισσότερα χρήματα πλέον. Τα PCs σήμερα είναι ένας χώρος που φυτοζωούν οι περισσότεροι πλην αυτών που πασάρουν κάτι διαφορετικό. Το πρόβλημα είναι ότι τα PCs εκ φύσεως δεν έχουν κάτι το ριζοσπαστικό. Το Hardware είναι default (με αύξηση της ταχύτητας κάθε χρόνο) και το λειτουργικό είναι το ίδιο για όλους. Ο αγοραστής λοιπόν το πιο πιθανό είναι να πάρει το πιο φθηνό σύστημα που του κάνει τη δουλειά του. Οι integrators λοιπόν θα δώσουν την μάχη τους για αυτόν τον αγοραστή και το κύριο όπλο τους αφού δεν μπορούν να διαφέρουν πρακτικά πουθενά είναι η μείωση της τιμής. Κόψε από δω, κόψε από κει, κάνε παζάρια με τους προμηθευτές μιας και πολλά κομμάτια=χαμηλότερη τιμή ανά κομμάτι και ήλπιζε.
Ε αυτός ο δρόμος έφτασε σε αδιέξοδο. Καλό το φθηνό αλλά σε βάθος χρόνου είμαστε χαμένοι όλοι, integrators και καταναλωτές. Αυτοί γιατί δεν έχουν μέλλον στα χαμηλά margins, όλα και εμείς γιατί δεν έχουμε innovation. Μας δίνουν τα ίδια και τα ίδια τόσα χρόνια σε άλλο κουτί, μικρότερο με περισσότερα αυτοκολλητάκια (που αφήνουν και σημάδια όταν τα βγάζεις!).
Δε μπορώ να βρω διαφορές στα 3 laptops, 2 Toshiba και ένα Acer που περάσανε από τα χέρια μου τα τελευταία 8 χρόνια. Ο μόνος λόγος για να αλλάξεις ένα PC σήμερα είναι να χαλάσει το προηγούμενο κάτι που δεν συμφέρει τις εταιρίες. Λίγοι είναι αυτοί που αλλάζουν κάθε 2-3 χρόνια γιατί θέλουν το απόλυτο γρηγορότερο μηχάνημα πλέον και όχι δεν φταίει η οικονομία μόνο αλλά η έλλειψη φαντασίας, ρίσκου και R&D. Και όλα αυτά χρειάζονται χρήματα για να τα κάνεις και με 5% κέρδος δε πας πουθενά.
H Google αγόρασε την Motorola Mobile, θα το έχετε διαβάσει παντού στο internet.
Το περιμέναμε καιρό τώρα. Μπορεί να μοιάζει σαν κεραυνός εν αιθρία αλλά δεν είναι έτσι. Ήταν η λογική συνέχεια των πραγμάτων στον χώρο του Android. Η Google θέλει να αγοράσει πατέντες για να προστατέψει το πνευματικό (νόθο) της παιδί και θα τις έβρισκε σε κάποια εταιρία με μεγάλη ιστορία στον χώρο και με προβληματικές πωλήσεις ώστε να έχει «καλή¨ τιμή. Ακόμα καλύτερα θα έχει το δικό της Hardware R&D που θα βοηθάει στην εξέλιξη των reference τηλεφώνων της.
Ώς τώρα αυτό γινόταν από την HTC και την Samsung, τώρα θα το κάνει η ίδια και θα έχει και μεγαλύτερο κέρδος. Οι εταιρίες που έχουν επενδύσει στο Android φαίνεται σαν να μην έχουν πρόβλημα με τα νέα, αλλά αυτό πιστεύω δεν γίνεται μόνο γιατί θα μπορεί η Google να τους προστατέψει από τις «επιθέσεις» των Microsoft/Apple αλλά γιατί ακόμα μπορούν και κρατάνε «πισινή». Πάντα υπάρχουν τα WM7 που είναι κοντά στα specs και χωρίς να αλλάξουν πολλά στο hardware των τηλεφώνων τους flashάρουν νέα rom κολλάνε το νέο σηματάκι και μετατρέπεται ένα τηλέφωνο από Android σε WM7.
Η Samsung, η HTC, η LG και οι Κινέζοι (Huaweii, zte, κλπ) προφανώς και θέλουν μια Google εξίσου δυνατή με τη Microsoft ώστε να μην έχουν πρόβλημα στο άλογο που θα ποντάρουν αλλά και να είναι φυλαγμένοι από την Apple όσον αφορά πατέντες στο UI.
Η ερώτηση είναι αν εμείς σαν καταναλωτές και όχι κολλημένοι funs/haters έχουμε κερδίσει ή χάσει από αυτή την αγορά. Η γνώμη μου είναι ότι έχουμε χάσει, όπως χάνουμε κάθε μέρα που δίνουμε και άλλη δύναμη στην Google. Δε μιλάμε για μια εταιρία κινητής τηλεφωνίας όπως είναι η Nokia για παράδειγμα που όσο δύναμη και να αποκτήσει πάντα θα είναι μια εταιρία που θα πουλάει κινητά τηλέφωνα αλλά για την Google που ελέγχει αυτή τη στιγμή ένα μεγάλο μέρος της αλυσίδας πληροφορίας.
Kαι εξηγούμαι. Αυτή τη στιγμή ένα Android τηλέφωνο χρειάζεται έναν Google λογαριασμό που για να λειτουργήσει, όπου σ’ αυτόν έχουμε συνήθως τις επαφές μας, τα τηλέφωνα μας, τα backup μας. H Google ελέγχει τι κάνουμε μ’ αυτό το μαραφέτι, τι ψάχνουμε και από τη στιγμή που ξέρει ακριβώς ποιοι είμαστε, έχει φτιάξει το profill μας. Κάποιος θα πει ότι αυτό γίνεται και στον υπολογιστή μας, όμως δεν είναι το ίδιο, εκεί ένας υπολογιστής μπορεί να μοιράζεται από όλη την οικογένεια μέσα από ένα λογαριασμό του λειτουργικού. Στο τηλέφωνο που είναι εντελώς προσωπικό, ελέγχει καλύτερα τις διαφημίσεις που βλέπουμε και σίγουρα θα είναι πιο ακριβείς από του ανταγωνισμού οπότε και οι πελάτες της θα την προτιμήσουν άρα μιλάμε για μονοπώλιο.
Πέρα όμως από τα πασιφανές μονοπώλια που έχει στους τομείς αναζήτηση, διαφήμιση, maps, λειτουργικό σύστημα (όχι ακόμα αλλά όπου ναναι), ακριβώς γιατί έχει όλα τα παραπάνω μαζί, έχει τον έλεγχο της πληροφορίας που για εμένα είναι το χειρότερο από όλα.
Αυτή τη στιγμή αν δεν κάνω λάθος το 50% των smartphones είναι Αndroid που σημαίνει ότι αυτό ισχύει για τους μισούς χρήστες τέτοιων συσκευών. Οι μισοί χρήστες λοιπόν ελέγχονται κάθε στιγμή για το τι κάνουν! Δώσαμε στην εταιρία που ελέγχει την πληροφορία στο Internet μιας και οι περισσότεροι χρήστες εκεί καταλήγουν για να βρουν αυτό που ψάχνουν στο χάος του Internet, τη δύναμη να ξέρει ακριβώς ποιοι είμαστε και σε λίγο μέχρι να φέρνει και το καλώδιο στο σπίτι μας μιας και στην Αμερική ήδη περνάει οπτικές ίνες στο «τελευταίο μίλι». Διώχνουμε τους «μεσάζοντες» και παρέχουμε end2end υπηρεσίες!
Πόσο μακριά βρισκόμαστε από το να μετoνομαστεί το Internet σε Google?
Ύστερα από λίγες μέρες συμβίωσης με το Lion και έπειτα από τις ανακοινώσεις της Microsoft για τα Windows 8 στα tablets αναρωτήθηκα πως θα είναι η επόμενη γενιά λειτουργικών συστημάτων.
Καταρχήν να δούμε που θα τρέχουν. Aπό τη μια έχουμε τα κλασσικά desktops+laptops και από την άλλη τα tablets.
Ώς τώρα είχαμε ένα είδος λειτουργικού συστήματος με βάση το ποντίκι και το πληκτρολόγιο και εδώ και 18 μήνες αποκτήσαμε άλλο ένα input device την αφή σε λίγες σχετικά ίντσες.
Μερικοί λόγοι που στα tablets μέχρι τώρα δεν μπορούσαν να τρέχουν desktop λειτουργικά συστήματα ήταν οι εξής:
Έλλειψη ισχύος
Το User interface δεν ήταν προσανατολισμένο για μικρή οθόνη και χειρισμό χωρίς ποντίκι.
Μεγάλη κατανάλωση μπαταρίας σε σχέση με τα «mobile» λειτουργικά.
Το πρώτο από αυτά είναι παρελθόν, οι νέοι ARM σε συνδυασμό με «αδυνάτισμα» των Windows φαίνεται ότι μπορούν να αντεπεξέλθουν των νέων τους καθηκόντων.
Η κατανάλωση της μπαταρίας είναι πάντα ένα θέμα και μένει να δούμε στην πράξη και ξεχωριστά ανά μηχάνημα ποια θα είναι.
Το βασικό για μένα είναι το User Interface, υποθέτω ότι οι νέες εφαρμογές που θα γραφτούν θα έχουν resource files και για tablets. Θα έχουν δύο interfaces, το ένα για desktop λειτουργία και το άλλο για tablet, κάτι τέτοιο γίνεται στο iPad για παράδειγμα. Στο project μέσα στο Xcode επιλέγεις το τελικό προιόν ότι θα είναι Universal θα τρέχει και στο iPhone και στο iPad με διαφορετικούς ViewControllers και φυσικά διαφορετικά nib files (το Layout).
Αυτή είναι μια υπόθεση γιατί δε μπορώ να φανταστώ πως θα γράψει κάποιος μια εφαρμογή που να τρέχει αυτόματα σε μια ταμπλέτα και σε ένα Desktop με 1920χ1200 ανάλυση.
Το ερώτημα τώρα είναι που θα βρίσκεται το Android όταν με το καλό αρχίσουν και βγαίνουν Windows Tablets. Το iOS βοηθιέται από την βιβλιοθήκη του που χτίζεται καθημερινά και θα κρατηθεί για λίγο τουλάχιστον καιρό. Το Android; Βλέπω τη Samsung την Motorola και τις άλλες να τρέχουν να βάζουν τη δοκιμασμένη λύση και να αφήνουν το Android για τα τηλέφωνα τους μόνο.
Είδα τη διαφήμηση του νέου Tablet της Motorola του πρώτου ίσως tablet που θα κλέψει κομμάτι από την πίτα που έφτιαξε και καπάροσε το iPad δέκα μήνες πριν.
Ή διαφήμηση αυτή προσπαθεί να θείξει το θέμα της «ελευθερίας» επιλογών που έχει ο αγοραστής/χρήστης σε μια αγορά που η Apple μπορεί να μην έχει το μονοπώλειο, έχει όμως το μεγαλύτερο μερίδιο.
Το ίδιο concept διαφήμησης είναι γνωστό ότι είχε χρησιμοποιήσει και η Apple για να χτυπήσει την IBM το 1984 και είναι γνωστό το τι έγινε….
Έχασε! Τα Mac ποτέ δεν έγιναν, και ούτε θα γίνουν, mainstream, το PC είναι το standard της αγοράς. Τέλος.
Αυτό που δεν ξέρει ο περισσότερος κόσμος είναι ότι η Motorola αποφάσισε να κλειδώσει τον bootloader σε όλα τα κινητά της και τα tablet της και να προσθέσει όρους του στυλ:
Γι΄αυτές τις μεθοδεύσεις δεν έχουμε ακούσει τίποτα. Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο παραλογισμού που θεωρούμε ελευθερία το να μην είναι Apple, όλα τα άλλα συγχωρούνται!
Υπέροχο! Απλά υπέροχο. Over the air installations προγραμμάτων από το νέο web store της Google. Μπορεί να μην κατάφερα να κάνω κάποια εγκατάσταση μιας και μου έβγαζε συνέχεια «nvalid request.» στο login του account που έχω συνδέσει το Blade μου αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι παιδικά προβλήματα που θα διορθωθούν γρήγορα.
Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για την Google, μπορεί στο Android να μην τα έχει καταφέρει ακόμα τόσο καλά όσο η Apple στο iOS αλλά σε κάτι τέτοια είναι στο στοιχείο της.
Μου κίνησε το ενδιαφέρον η ομάδα που αποτελεί το Watchon Research Center. Ανθρωποι από όλο τον κόσμο, άλλος στι Ιστραήλ, άλλος στην Ινδία, φυσικά η πλειοψηφία στο Γιουναιτιντ Στειτς και ο καθένας από αυτούς να ανήκει στην Elite στον τομέα του.
Η ομάδα δούλευε πολλά χρόνια για να φτιάξει ένα λογισμικό που θα απαντάει σε ερωτήσεις που θα του γίνονται σε φυσική γλώσσα.
Το εντυπωσιακό είναι ότι το σύστημα δουλεύει και δουλεύει καλά. Μάλιστα δοκιμάστηκε στο τηλεπαιχνίδι Jeopardy με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Για όσους πιστεύουν ότι είναι απλά άλλο ένα «google» με speech recognition να πω ότι το σύστημα είναι τόσο πολύπλοκο που απαιτεί από έναν P7 πυρήνα δύο ώρες για να δώσει μια απάντηση από μόλις 4TB data. Το τελευταίο πρόβλημα λύνεται εύκολα αν ρίξεις μερικές χιλιάδες πυρήνες στο cluster όπως έκαναν οι ένθρωποι της IBM.
Για να σας δώσω να καταλάβετε πόσο πολύπλοκο είναι το όλο εγχείρημα σκεφτείτε το εξής:
Μια μηχανή αναζήτησης Web σελίδων σε γενικές γραμμές ταξινομεί, (sortάρει στα Ελληνικά) ότι λέξη ή συνδιασμό λέξεων συναντήσει σε κάθε σελίδα που βρίσκει στο internet. Αν θα μπει δηλαδή σε αυτή τη σελίδα που διαβάζετε αυτή τη στιγμή θα πάρει την κάθε λέξη και θα τη βάλει σε ένα κατάλογο για γρήγορη πρόσβαση. Μετά θα δει η συγκεκριμένη σελίδα από πόσες άλλες γίνεται link, θα βάλει και μερικούς άλλους αλγόριθμους στο παιχνίδι οι οποίοι προσθέτουν «βάρη» στις αναζητήσεις μας. Τα βάρη αυτά είναι που λένε πρακτικά σε ποια σειρά κατάταξης θα έρθει αυτή η σελίδα όταν κάποιος αναζητήσει τη λέξη «watchon» για παράδειγμα. Είναι προφανές ότι η επίσημη σελίδα της IBM θα είναι πιο ψηλά στην κατάταξη από τη δική μου μιας και έχει αναφερθεί σε πολλά περισσότερα sites στο internet.
Το project Watchon από την άλλη δουλεύει διαφορετικά. Οι αλγόριθμοι του είναι πολύ πιο πολύπλοκοι και σε πολλά επίπεδα.
Το πρώτο επίπεδο είναι το speech recognition, να καταλάβει δηλαδή το σύστημα τι είπε ο παρουσιαστής. Εδώ δεν έχει «δουλεύουμε στο περίπου», και ότι πιάσαμε-πιάσαμε, μια λέξη να χαθεί, δυσκολεύει το δεύτερο στάδιο που είναι
η κατανόηση της ερώτησης. Εδώ δεν ψάχνεις να βρεις μόνο που βρίσκεται η πληροφορία σε μερικά terabytes από δεδομένα αλλά να κατανοήσεις και τι ακριβώς εννοεί ο παρουσιαστής του παιχνιδιού. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι. Το σύνολο των πιθανών απαντήσεων πάνε στο τρίτο στάδιο που είναι
η ανάλυση των απαντήσεων και η πιθανότητα του σωστού λάθους. Όταν το σύστημα δεν είναι σίγουρο για κάτι πρέπει να πάρει απόφαση αν καταρχήν θα απαντήσει. Το «δε ξέρω» είναι και αυτό μια απάντηση γιατί η λάθος απαντηση κοστίζει (στο Jeopardy).
Και τέλος είναι η ίδια η απάντηση, speech synthesis κλπ
Αναρωτιέμαι αν είχε η IBM τα χρήματα της Microsoft ή της Apple τι θα έκανε. Πιστεύω θα είχε φτιάξει την καλύτερη μηχανή αναζήτησης με διαφορά. Ένας συνδυασμός αυτού του συστήματος με τα Google και wolfram alpha θα θύμιζε HAL!
Διάβασα αυτές τις μέρες σε ένα site αντιπαραθέσεων για χιλιοστή φορά την άποψη, «η πειρατεία βοηθάει τις εταιρίες» και αναρωτήθηκα αν θα ήθελε ο συντάκτης να δουλεύει σε κάποια από τις εταιρίες που αντιγράφει το software της.
Μιας και διαβάζω συνέχεια περί icloud και Dropbox και βλέπω ότι οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει τι είναι, ελπίζω μετά την ανάγνωση του παρακάτω να μην υπάρχουν παρερμηνείες.
Τι να πει κανείς γι’ αυτό τον άνθρωπο…. Ένας καθυστερημένος μπορεί να πει iRP ή το φέρετρο να μην έχει γωνίες, ή να είναι φτιαγμένο από γυαλί αντί για ξύλο και άλλα τέτοια «έξυπνα».
Ακούγεται τραβηγμένο και είναι σε γενικές γραμμές αλλά ας δούμε τι έχει συμβεί στον χώρο της τεχνολογίας τα τελευταία χρόνια.
H Google αγόρασε την Motorola Mobile, θα το έχετε διαβάσει παντού στο internet.
Ύστερα από λίγες μέρες συμβίωσης με το Lion και έπειτα από τις ανακοινώσεις της Microsoft για τα Windows 8 στα tablets αναρωτήθηκα πως θα είναι η επόμενη γενιά λειτουργικών συστημάτων.
Είδα τη διαφήμηση του νέου Tablet της Motorola του πρώτου ίσως tablet που θα κλέψει κομμάτι από την πίτα που έφτιαξε και καπάροσε το iPad δέκα μήνες πριν.
Υπέροχο! Απλά υπέροχο. Over the air installations προγραμμάτων από το νέο